Zdjęcie symboliczneKanada rozważa odwet celny, podczas gdy efektywna stawka celna USA na towary z Chin pozostaje stabilna
Waszyngton zaostrzył swoje środki handlowe wobec Kanady, a prowincjonalne kierownictwo Ontario naciska na rząd federalny, by odpowiedział odwetem, wykorzystując jako dźwignię ropę, energię elektryczną i potaż, choć Ottawa nie podjęła jeszcze decyzji o reakcji. Równolegle średnia ważona amerykańska stawka celna na towary z Chin pozostaje niemal niezmieniona mimo powtarzanych gróźb Białego Domu — podaje New York Times. Oba wątki mieszczą się w ramach trzeciego amerykańskiego reżimu celnego w niespełna rok, opartego obecnie na sekcji 301 Ustawy o handlu.
Kanada Chiny Stany Zjednoczone
Co się wydarzyło
New York Times donosi o dwóch wydarzeniach w ramach tego samego konfliktu handlowego. Po pierwsze, Stany Zjednoczone zaostrzyły swoje środki ekonomiczne wobec Kanady. W odpowiedzi prowincjonalni przywódcy w Kanadzie — najbardziej wyraźnie rząd Ontario — namawiają rząd federalny w Ottawie do odwetu, wskazując trzy konkretne dźwignie: ropę, energię elektryczną i potaż, czyli towary eksportowe, od których zależą części rynku amerykańskiego. Kanadyjski rząd federalny nie ogłosił kontrśrodka i jest opisywany jako wciąż ważący swoje kolejne kroki; w dostępnym materiale nie podano do publicznej wiadomości żadnego pakietu odwetowego, listy towarów objętych działaniami ani harmonogramu. Po drugie, i niezależnie od tego, ogólna średnia ważona stawka celna na towary chińskie wjeżdżające do Stanów Zjednoczonych pozostała mniej więcej taka sama mimo gróźb wygłaszanych przez prezydenta USA. Innymi słowy, ogłoszona eskalacja wobec Chin jak dotąd nie przełożyła się na istotnie wyższe efektywne obciążenie celne importu z Chin. Szerszym kontekstem jest reżim celny opisany w tle tego tematu: cła w wysokości od 10% do 12,5% wobec ponad 60 gospodarek weszły w życie o godzinie 0:01 w piątek, dokładnie w momencie wygaśnięcia zastępowanego przez nie powszechnego cła 10%, przy czym Biały Dom opiera się obecnie na sekcji 301 Ustawy o handlu — to trzeci amerykański reżim celny w niespełna rok, wobec którego wniesiono już pozwy sądowe.
Obozy
Stanowisko Waszyngtonu, odzwierciedlone w doniesieniach, to eskalacja: zaostrza on środki wobec Kanady, jednocześnie publicznie grożąc Chinom. Stanowisko Ottawy to celowe zwlekanie — rząd federalny rozważa opcje, zamiast dorównywać eskalacji krok w krok, i nie ogłoszono żadnej decyzji. Rząd prowincji Ontario zajmuje w ramach Kanady odmienne stanowisko: twierdzi, że Kanada dysponuje konkretną dźwignią w postaci eksportu energii i nawozów i powinna z niej skorzystać, wymieniając ropę, energię elektryczną i potaż. To wewnętrzny kanadyjski spór o czas i instrumenty działania, a nie o to, czy amerykańskie środki są wrogie. Własna reakcja Pekinu nie została przedstawiona w dostępnych źródłach; ocena, że Chiny wyszły z wojny handlowej w dobrej sytuacji, to interpretacja danych celnych dokonana przez New York Times, a nie oświadczenie chińskie. Do tych źródeł nie dołączono bezpośrednich cytatów żadnego rządu, więc powyższe stanowiska to pozycje przedstawione w streszczeniu doniesień.
Co nowego
Do tej pory tematem w tym wątku był sam reżim celny i jego podstawa prawna: stawki od 10% do 12,5% zastępujące powszechne cło 10% bez przerwy w pokryciu oraz przejście na sekcję 301 jako podstawę prawną po tym, jak wcześniejsze uprawnienia zakwestionowano w sądzie. Nowością jest przeniesienie uwagi z architektury reżimu na jego nierówne skutki. Na froncie kanadyjskim presja płynie teraz w górę, od prowincji do stolicy federalnej, a na stole po raz pierwszy pojawiły się konkretnie nazwane instrumenty odwetu. Na froncie chińskim nowym elementem jest pomiar, a nie zapowiedź: po miesiącach gróźb średnia ważona stawka celna na towary chińskie niemal się nie zmieniła, co przedefiniowuje eskalację wobec Pekinu jako retorycznie głośną, lecz jak dotąd ekonomicznie płaską.
Co może się wydarzyć dalej
Jedna możliwość zakłada, że Ottawa przyjmie jakąś wersję propozycji prowincjonalnej i ograniczy lub opodatkuje przepływ energii bądź potażu na południe. Podniosłoby to koszty wsadu dla amerykańskich rafinerii, przedsiębiorstw użyteczności publicznej i rolników oraz sprawdziłoby, czy kanadyjska dźwignia w surowcach kompensuje jej zależność od rynku amerykańskiego. Druga ścieżka zakłada, że rząd federalny nadal się wstrzymuje, szukając negocjacji lub czekając, aż pozwy dotyczące sekcji 301 wyjaśnią, na czym prawnie mogą się opierać amerykańskie środki, co utrzymywałoby spór otwartym, pozostawiając kanadyjskich eksporterów narażonymi. Trzecia dotyczy Chin: jeśli efektywne obciążenie celne towarów chińskich nadal nie będzie się zmieniać, w Waszyngtonie może narastać presja, by albo zmniejszyć rozdźwięk między ogłoszonymi a stosowanymi cłami, albo skoncentrować egzekwowanie na partnerach, wobec których środki okazały się łatwiejsze do wprowadzenia.
United States: Escalates tariff measures against Canada and maintains threats against China under the new Section 301 regime.
Canada: The federal government is still weighing its response, while Ontario's provincial leadership pushes for retaliation using oil, electricity and potash.
China: No statement in the available sources; reporting notes its effective tariff burden has barely changed despite US threats.