یک ماه پس از دو زلزله همزمان ۲۴ ژوئن، شمار تأییدشده کشتهشدگان در ونزوئلا از ۵٬۳۰۰ نفر گذشته و همچنان هیچ آمار رسمی از مفقودان در دست نیست؛ وضعیتی که ابعاد این فاجعه را همچنان نامشخص نگه میدارد، حتی در حالی که توجه رسمی به سمت بازسازی تغییر جهت داده است. تلهسور گزارش میدهد که برنامههای بازیابی اکنون بیش از ۱۲۸ هزار نفر آسیبدیده را پوشش میدهد و کالج مهندسان ونزوئلا بیش از ۸ هزار سازه را در کاراکاس بازرسی کرده تا مشخص شود آیا قابل سکونت دوباره هستند یا نه. این سازوکار ارزیابی و بازسازی همزمان با جستوجویی جریان دارد که خانوادهها همچنان خود به انجام آن مشغولاند: ال پاییس توصیف کرده که ساکنان با دست خود در میان ساختمانهای فروریخته میکاوند، در حالی که تجهیزات دولتی وارد عمل شده و تهدید میکند ویرانهها را پیش از یافتن پیکر کشتهشدگان پاکسازی کند، و فولها ده اس.پائولو گزارش میدهد نوجوانانی در میان آوار بتن را میشکنند و میلگردها را اره میکنند تا جسد مادرشان را بیابند. بدون یک ثبت رسمی از مفقودان، هیچ مقامی نمیتواند جستوجو را پایانیافته اعلام کند و تنها کسانی که هنوز مشغول کاوشاند، شمارش را ادامه میدهند. این آسیب روانی حتی به درون دولت نیز راه یافته است؛ رافائل لاکاوا، استاندار کاراوابو، به فولها ده اس.پائولو گفته است که «هرگز در زندگیاش اینقدر گریه نکرده بود». پیامدهای این فاجعه از مرزهای ونزوئلا نیز فراتر میرود؛ چنانکه ال پاییس یادآور میشود هزاران ونزوئلایی مقیم ایالات متحده همچنان در معرض خطر اخراج به کشوری ویرانشده قرار دارند، موضوعی که خواستار بازتعریف وضعیت حمایت موقت (TPS) را برانگیخته است. این مسئله تاکنون حلنشده باقی مانده و بازیابی در داخل ونزوئلا را به تصمیمهایی که در واشینگتن گرفته میشود، پیوند میزند.
دو زلزله در ۲۴ ژوئن ونزوئلا را لرزاند و موجب فروریختن گسترده ساختمانها و شماری از کشتهشدگان تأییدشده شد که به گفته ال پاییس از آن پس از ۵٬۳۰۰ نفر گذشته است. مقامات هنوز آماری از مفقودان منتشر نکردهاند، بنابراین شمار واقعی قربانیان نامشخص باقی مانده است. از جمله مناطق آسیبدیده، ایالت کاراوابو است که استاندار آن، رافائل لاکاوا، علناً درباره بار احساسی این فاجعه سخن گفته است. تلاشهای بازیابی محل مناقشه شدهاند، چرا که ساکنان در میان آوار به دنبال بستگان خود میگردند در حالی که عملیاتهای رسمی پاکسازی پیش میرود. این فاجعه همچنین پیامدهایی برای ونزوئلاییهای مقیم خارج از کشور دارد، بهویژه جمعیت بزرگ آنها در ایالات متحده که خطر اخراجشان بار دیگر بحث درباره وضعیت حمایت موقت را زنده کرده است.
به گزارش تلهسور، سی روز پس از زلزلهٔ دوگانهٔ ۲۴ ژوئن، برنامههای بازسازی بیش از ۱۲۸ هزار نفر آسیبدیده را پوشش میدهد، در حالی که کالج مهندسان ونزوئلا بیش از ۸ هزار سازه را در کاراکاس برای تعیین قابلیت سکونت بازرسی کرده است. فولیا دو سائوپائولو نوجوانانی را توصیف میکند که در میان آوار بتن میشکنند و میلگرد را اره میکنند تا خودشان جسد مادرشان را بیابند.
یک ماه پس از زمینلرزههای ۲۴ ژوئن، شمار کشتهها از ۵۳۰۰ نفر گذشته و آماری رسمی از مفقودان وجود ندارد، و ساکنان جستجوی قربانیان را خود به دست گرفتهاند در حالی که ماشینآلات دولتی تهدید به پاکسازی ویرانهها میکنند، به گزارش الپاییس. رافائل لاکاوا، فرماندار کاراوبو، به فولیا دو سائوپائولو گفت که «هرگز در زندگیاش اینقدر گریه نکرده بود»، در حالی که الپاییس یادآور میشود هزاران ونزوئلایی مقیم ایالات متحده همچنان در معرض خطر اخراج به کشوری ویرانشده هستند، در میان درخواستها برای تمدید مجدد وضعیت حمایت موقت.